Forum Ezoteryczne BytZbiorowy
Witaj,

Informujemy, że to forum nie będzie już rozwijane, zapraszamy wszystkich do rejestrowania się i budowania z nami nowego forum na www.bytzbiorowy.pl

Zapraszamy

Forum Ezoteryczne BytZbiorowy


Strefa przyjazna dla wszystkich
 
IndeksFAQSzukajRejestracjaZaloguj
Zapraszamy wszystkich do tworzenia forum w nowej lokalizacji. www.bytzbiorowy.pl

Share | 
 

 Wikingowie

Go down 
AutorWiadomość
golder14
Troll
Troll


Male

Liczba postów : 4
Na forum od : 17/05/2010
Skąd : o tam!

PisanieTemat: Wikingowie   Sro 19 Maj 2010, 14:38

Wikingowie to skandynawscy wojownicy­­­­­,
którzy od VIII wieku podejmowali dalekie wyprawy o charakterze
kupieckim, rabunkowym lub osadniczym.



W przypadku wypraw łupieżczo-handlowych mówi się o wikindze zachodniej i
wikindze wschodniej. Organizatorami wypraw do krajów Europy Zachodniej
byli Normanowie duńscy i norwescy (czyli właśnie wikingowie), a także
mieszkańcy dzisiejszej południowej Szwecji (prowincje Bohuslän, Halland,
Uppland, Skåne i Blekinge). Normanowie szwedzcy, głównie Swionowie i
Goci, organizowali wyprawy do krajów położonych na wschód i południe od
ich ojczyzny, docierając do Bułgarii Kamskiej, Rusi Kijowskiej,
Bizancjum, a nawet Kalifatu Bagdadzkiego. Dotarli też do Ameryki
(Północnej) na długo przed Kolumbem. Dopłynęli do półwyspu Labrador
(wschodnie wybrzeże Kanady).



8.06.793 r. – złupienie klasztoru angielskiego na wyspie Lindisfarne.
25.09.1066 r. – w bitwie pod Stamford Bridge ginie z ręki Anglosasów
mierzący 210 cm wzrostu król Norwegii Harald III Hardraada (tj. Srogi,
Nieobliczalny) zwany „ostatnim wikingiem”.

Napady i wojny

Miecze używane przez wikingów



Pierwszy odnotowany napad wikingów miał miejsce w 793 roku na wybrzeżach
Anglii (Lindisfarne). Początkowo ich wyprawy nie wychodziły poza obręb
Morza Północnego i wysp szkockich – Orkadów, Szetlandów, Hebrydów. Około
800 roku po raz pierwszy wylądowali na Wyspach Owczych, które szybko
zostały przez nich skolonizowane. W 874 roku dotarli również do
Islandii. Kolejny wiek przyniósł odkrycie Grenlandii (ok. 982) i Ameryki
(półwysep Labrador i Nowa Fundlandia, ok. 1000), gdzie również założyli
swoje osady. Jednak walki z tubylcami i kłótnie wewnętrzne rychło
spowodowały porzucenie osad w Nowym Świecie.



Z biegiem lat bandy wikingów rozrosły się do pokaźnych flotylli i
zwiększył się ich zasięg. Niektóre grupy, opływając Półwysep Iberyjski,
dostawały się na Morze Śródziemne i grabiły wybrzeża południowej Galii i
Italię. Inne grupy, wyprawiając się na wschód, penetrowały szlaki i
tereny wzdłuż rzek Dźwiny i Wołchow oraz Dniepru, aż do Morza Czarnego,
gdzie łupiły przybrzeżne miasta Cesarstwa Bizantyjskiego. Wołgą
przepływali aż na Morze Kaspijskie. Wikingowie bogacili się jednak nie
tylko łupieniem, ale również handlem. Prowadzili intratny handel z
Arabami, którym za srebro z Taszkentu i Afganistanu dostarczali futra,
ozdoby z metali szlachetnych i niewolników z terenów nadbałtyckich.



Po fazie najazdów rabunkowych Normanowie zaczęli się osiedlać na
zdobytych terenach, zwłaszcza na wyspach: Orkadach, Szetlandach,
Islandii, a także w Irlandii i Brytanii oraz na półwyspie Cotentin w
północnej Francji, gdzie założyli księstwo Normandii. Zamieszkali w nim
wikingowie zaczęli używać języka francuskiego, a w 919 przyjęli
chrześcijaństwo. Państwo wikingów w Normandii istniało przez ponad 300
lat, stając się w końcu księstwem lennym króla Francji.



Dotarli także w głąb takich krajów jak Rosja, Wielka Brytania i Europy.



W Anglii zdołali w IX wieku opanować niemal 80% terytorium kraju,
tworząc własne królestwo, którego królem był Kanut Wielki, po czym
zostali wyparci na skutek rebelii Anglów i Sasów. W XI wieku królestwo
anglosaskie zostało jednak ponownie podbite przez Normanów z Normandii,
którzy również wywodzili się od wikingów, a królem Anglii został
ponownie wiking z pochodzenia – Wilhelm Zdobywca, który stał się
założycielem dynastii normańskiej, władającej Anglią przez ponad 300
lat.



Sukcesy odnosili dzięki dużej mobilności, jaką dawały im ich łodzie
(zwane drakkarami), oraz zwartej formacji zwanej murem tarcz.
Posługiwali się jednoręcznymi mieczami, toporami, włóczniami, okrągłymi
drewnianymi tarczami o obitych metalem bokach. Prawa dzielnicowe z końca
ery wikingów w wypadku pospolitego ruszenia nakazywały w Szwecji
każdemu uczestnikowi być uzbrojonym w miecz, tarczę, hełm oraz włócznię,
trzeba było mieć także jedną kolczugę, łuk i dwa tuziny strzał na ławkę
wioślarską. W Norwegii należało mieć trzy tuziny strzał na ławkę
wioślarską, a zamiast miecza można było mieć topór, w Danii natomiast
łuk mógł być zastąpiony kuszą, lecz jeśli samemu nie było się dobrym
strzelcem, trzeba było mieć kogoś do jej obsługi.



Główną siłą była piechota, rzadko stosowano konnicę. Podczas bitew
morskich związywano burty statków i przystępowano do abordażu, walczono
aż załoga jednego statku nie zostanie całkiem pokonana. Pochłaniało to
znacznie więcej ofiar niż bitwy lądowe.


Handel



Wikingowie byli wytrawnymi kupcami, podróżowali daleko poza Skandynawię w
celach handlowych. Towarami, które mogli zaoferować mieszkańcom innych
krain były: drewno, żelazo (niezbędne do wyrabiania narzędzi oraz
broni), skóry fok i wielorybów, futra zwierząt, kły i kości morsów
(przydatne rzeźbiarzom). Swoje towary wikingowie przewozili na znaczne
odległości za pomocą statków handlowych.



Własne dobra wikingowie wymieniali na miejscowe towary. Z Wysp
Brytyjskich wikińscy kupcy przywozili srebro, pszenicę i odzież; z
krajów śródziemnomorskich - wino, ceramikę, złoto i sól. Żeglowali przez
Bałtyk i dalej rzekami przez Ruś, aż do Konstantynopola i Jerozolimy. Z
dalekich krain sprowadzali egzotyczne towary, takie jak przyprawy czy
jedwab.



Do ważniejszych ośrodków handlowych wikingów należały m.in.: Birka
(Szwecja), Hedeby (Dania), Truso (ziemie Prusów), Ryga (Łotwa), Wolin
(Pomorze), Kaupang (Norwegia), Jorvik (Anglia) i Dublin (Irlandia).

Handel niewolnikami



Wikingowie handlowali także niewolnikami (najczęściej byli to
chrześcijańscy jeńcy i Słowianie). Niektórzy niewolnicy zabierani byli
do Skandynawii, do ciężkich robót budowlanych i na rolę, lecz większość
była sprzedawana za srebro do krajów arabskich.

Stub sekcji Ta sekcja jest zalążkiem. Jeśli możesz, rozbuduj ją.



Przyczyny ekspansji



Prawdopodobnie główne przyczyny ekspansji wikingów to:



* nagły wzrost populacji w Skandynawii pod koniec VII wieku na
skutek ocieplenia klimatu i rozwinięcia technik rolniczych, który
spowodował deficyt ziemi uprawnej

* słabość najbliższych krajów: Szkocji, Anglii i Francji, w których
nie istniały jeszcze silne zjednoczone królestwa lub występował kryzys
istniejących struktur państwowych.

* ciągłe ataki Franków na wybrzeża skandynawskie i wiążące się z tym
stałe doskonalenie technik obronnych, oraz chęć zemsty na najeźdźcach.



Łodzie

Model drakkaru (łodzi wikingów)

"Morąg" Replika "Skudelev V"



Ich ekspansja była możliwa głównie dzięki rozwojowi technik budowy
statków – płaskodennych łodzi wiosłowych, wyposażonych w prostokątne
żagle, tzw. drakkarów (przybrzeżnych szybkich łodzi bojowych) i knorrów,
czy knar (pełnomorskich statków dalekiego zasięgu o niezwykle wysokiej
jak na owe czasy dzielności morskiej), a także wynalezieniu techniki
żeglowania na wiatr, całkowicie nieznanej w południowej Europie. Warto
jeszcze dodać, że oprócz knar wikingowie używali jeszcze byrdingi, na
których żeglowali w celach handlowych do głównych portów bałtyckich:
duńskiego Haithabu, szwedzkiej Birki, słowiańskiego Wolina i Jomsborga,
pruskiego Truso. Umożliwiło to nie tylko dalekie wyprawy morskie, ale
również wpływanie rzekami w głąb atakowanego terytorium. Warto jednak
zaznaczyć, że oprócz prowadzenia wypraw czysto łupieżczych, wikingowie
często też osiedlali się w nowych miejscach na stałe, zakładając zwykle
swoje własne miasta portowe. Dotyczy to szczególnie Anglii środkowej i
północnej, Bretanii, Irlandii (gdzie założyli m.in. Dublin) oraz
południowej Rosji i Ukrainy (gdzie założyli Kijów). Ich wyprawy
przyczyniły się także do kolonizacji nowych lądów oraz eksploracji mórz.
Wikingowie, którzy zdołali utworzyć swoje własne państwa, zostali
później wchłonięci przez okoliczną ludność.

Ciekawostki



W okresie międzywojennym w historiografii niemieckiej pojawiła się
hipoteza, jakoby Mieszko I nosił imię Dagone wywodzące się od
skandynawskiego Dagr. Tym samym miał on być wikingiem, który przejął
władzę w państwie Polan. Teoria ta udowadniała niezdolność Słowian do
utworzenia własnego państwa. Nie miała ona jednak żadnych logicznych
podstaw i rychło upadła śmiercią naturalną razem z ustrojem, który ją
wyhodował.
Powrót do góry Go down
http://thisishobby.feen.pl
 
Wikingowie
Powrót do góry 
Strona 1 z 1

Permissions in this forum:Nie możesz odpowiadać w tematach
Forum Ezoteryczne BytZbiorowy :: Świadome życie :: Świadome życie :: Tajemnice cywilizacji i globalna manipulacja-
Skocz do: