Forum Ezoteryczne BytZbiorowy
Witaj,

Informujemy, że to forum nie będzie już rozwijane, zapraszamy wszystkich do rejestrowania się i budowania z nami nowego forum na www.bytzbiorowy.pl

Zapraszamy

Forum Ezoteryczne BytZbiorowy


Strefa przyjazna dla wszystkich
 
IndeksFAQSzukajRejestracjaZaloguj
Zapraszamy wszystkich do tworzenia forum w nowej lokalizacji. www.bytzbiorowy.pl

Share | 
 

 Sylwetka Karola Wielkiego

Go down 
AutorWiadomość
golder14
Troll
Troll


Male

Liczba postów : 4
Na forum od : 17/05/2010
Skąd : o tam!

PisanieTemat: Sylwetka Karola Wielkiego   Sro 19 Maj 2010, 14:43

Karol Wielki (łac. Carolus Magnus , fr. Charlemagne, niem. Karl der
Große) (ur. 2 kwietnia 742 lub 747, zm. 28 stycznia 814 w Akwizgranie)
– król Franków i Longobardów, od 25 grudnia 800 roku cesarz Imperium
Rzymskiego. Wnuk Karola Młota.



Karol Wielki był synem Pepina Krótkiego z dynastii Karolingów i Bertrady
z Laon – córki Heriberta, hrabiego Laon.



Swój przydomek zawdzięczał nie tylko dokonaniom dyplomatycznym i
militarnym, ale i posturze – przeprowadzone w 1861 roku pomiary
szkieletu władcy wykazały, iż miał on 192 cm wzrostu.





Powstanie imperium



Po śmierci Pepina Krótkiego w roku 768 władzą we frankijskim królestwie
podzielili się – zgodnie z obowiązującym zwyczajem, wg którego państwo
było dziedziczną własnością rodu panującego (patrymonium) – dwaj synowie
zmarłego władcy, Karloman i Karol. Karol został ogłoszony królem w
Noyon w dniu 9 listopada 768 roku. W następnym roku poprowadził swoją
pierwszą wyprawę wojenną przeciwko zbuntowanym Akwitańczykom pod wodzą
księcia Hunolda. Po trzech latach panowania, 4 (lub 5) grudnia 771 zmarł
Karloman i Karol objął samodzielne rządy, które trwały przeszło
czterdzieści lat.



Niemal cały okres panowania Karola wypełniony był wojnami toczonymi na
rubieżach i poza granicami jego państwa. Podczas panowania przeprowadził
54 kampanie wojenne, a połowie z nich przewodził osobiście. W trakcie
walk z zamieszkującymi Półwysep Iberyjski Arabami (m.in. w 778 i 795
roku) oraz Sasami (779-804) zdołał rozszerzyć swe panowanie na obszarze
od rzeki Ebro w Hiszpanii aż za Ren. W granicach imperium znalazły się
też samodzielna dotąd Bawaria oraz północna i środkowa Italia, dokąd
wyruszył na wezwanie papieża. Po złamaniu potęgi Longobardów ogłosił się
ich władcą. Zwierzchnictwo Karola uznać musiały również plemiona
słowiańskie znad Łaby i Soławy (w latach 782 i 789). W latach 791-796
wojska Karola rozbiły chanat Awarski, który zagrażał zarówno Frankom,
jak i Słowianom.

Rozkwit mocarstwa

niec jego panowania obszar liczący ponad milion km². W szczytowym
okresie rozwoju imperium Karola Wielkiego obejmowało tereny
dzisiejszych:

* Francji (bez Bretanii)

* Belgii

* Holandii

* Austrii

* Szwajcarii

* zachodnich Niemiec

* północnych Włoch

* Korsyki

* oraz północno-wschodnią część Hiszpanii i Baleary.



Administracja w tak ogromnym państwie była niezwykle trudna. Utrzymany
został funkcjonujący jeszcze za Merowingów podział na ziemie oraz
powiaty, ale obok niego wprowadzono hrabstwa jako mniejsze jednostki
terytorialnego zarządu, które podlegały urzędnikom mianowanym i
odwoływanym przez władcę. Na kresach monarchii zorganizowano marchie, na
czele których stanęli margrabiowie o szerokich kompetencjach
wojskowych. Marchie te (Duńska, Friulska, Hiszpańska, Bretońska,
Panońska) – były zaporą militarną blokującą ludom pogańskim i muzułmanom
wstęp na ziemie państwa karolińskiego.

Karol Wielki i papież Hadrian I



Sukcesy militarne uczyniły z Karola najpotężniejszego władcę Europy
Zachodniej. Zbudowane przez niego imperium, zamieszkane przez ludność
romańską i germańską, zróżnicowane pod względem gospodarczym i
społecznym, było w praktyce zlepkiem wielu podbitych plemion i ziem, w
których nie wygasły ani poczucie odrębności, ani tęsknota za
samodzielnością. Świadomy tego władca próbował zunifikować imperium,
wprowadzając m.in. jednolite prawo frankijskie, nowy podział
administracyjny, czy zreformowany system monetarny oparty na srebrnym
denarze. Najtrwalszym fundamentem jedności była jednak silna władza
monarchy oraz wspólnota wiary i kultury chrześcijańskiej.



Podboje swe argumentował chęcią rozprzestrzeniania wiary. Jednak były to
działania wielce brutalne. Podczas wojen saskich w 799/800 roku kazał
ściąć 4500 jeńców saskich za bunt ich rodaków przeciwko niemu.

Podpis Karola Wielkiego



Pod energicznymi rządami Karola państwo frankijskie nabrało wszelkich
cech mocarstwa. Do pełni szczęścia brakowało Karolowi jedynie tytułu
cesarskiego. Otrzymał go w Boże Narodzenie 800 roku w Rzymie z rąk
papieża Leona III. Był to cios dla Bizancjum, którego władcy wciąż
pozostawali, przynajmniej w teorii, cesarzami rzymskimi. Nic też
dziwnego, że dopiero po dwunastu latach Konstantynopol uznał tytuł
cesarski Karola. Nie doszło też do wskrzeszenia cesarstwa uniwersalnego,
obejmującego zarówno Zachód, jak i Wschód, do czego doprowadzić miał
planowany ślub Karola z bizantyjską cesarzową Ireną. Ostateczny podział
chrześcijańskiego świata na dwa niezależne od siebie ośrodki władzy stał
się faktem. Centrum odnowionego cesarstwa zachodniego mieściło się
teraz nie w Rzymie, lecz w ulubionym mieście Karola, Akwizgranie, przez
co odcięło się ono politycznie od antycznej przeszłości, nabierając
charakteru europejskiego.



Wbrew swojej potędze, Karol Wielki, pomimo licznych namów, utrzymywał iż
nie chce zostać cesarzem. Wykazywał tu postawę podobną Oktawianowi
Augustowi – chciał pokazać swą skromność. Do jego koronacji doszło
niespodziewanie i bez jego wiedzy. Papież, podczas pobytu w kościele
(obchodów Świąt), po prostu nałożył mu na głowę diadem cesarski, złożył
hołd, a lud zaczął wiwatować. Gdyby Karol wiedział, co się wydarzy,
pomimo tak ważnego święta, na pewno nie przyszedłby do świątyni.



W okresie rządów Karola Wielkiego podział świata na rzymski oraz
barbarzyński został zastąpiony podziałem na świat chrześcijański
(cywilizowany) i pogański (barbarzyński). Cały chrześcijański Zachód
czuł się oblegany i nieustannie nękany przez rozmaitych pogańskich
wrogów. Zagrożenie to pomogło mieszkańcom państwa karolińskiego w
wyrobieniu poczucia własnej tożsamości. To właśnie w tym czasie na
kartach jednej z kronik, relacjonujących walki Karola z Arabami,
mieszkańców monarchii karolińskiej nazwano Europenses (Europejczycy).



Karol Wielki został pochowany w Akwizgranie. Jego imperium rozpadło się
wkrótce po jego śmierci w IX wieku
Powrót do góry Go down
http://thisishobby.feen.pl
 
Sylwetka Karola Wielkiego
Powrót do góry 
Strona 1 z 1

Permissions in this forum:Nie możesz odpowiadać w tematach
Forum Ezoteryczne BytZbiorowy :: Świadome życie :: Świadome życie :: Tajemnice cywilizacji i globalna manipulacja-
Skocz do: